กำเนิดเพลงแจ๊ส

begin jazz

แจ๊สเป็นดนตรีจากคนกลุ่มหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นคนที่มีลักษณะผิวดำ รากลึกของแจ๊สนั้นมีมาจากเพลงบลูส์ (Blues) คนผิวดำที่เล่นเพลงบลูส์เหล่านี้เรียนรู้ดนตรีจากการฟังเป็นพื้นฐาน ผสมกับ ดนตรีแร็กไทม์ (Ragtime) เคยมีผู้พยายามนิยามความหมาย ของเพลงแนว แจ๊ส อ๊อกฟอร์ด จำกัดความไว้ว่า “เป็นดนตรีที่ถือกำเนิดจากชาวอเมริกันเชื้อสายแอฟริกันซึ่งมีจังหวะชัดเจนที่เล่นอย่างอิสระโดยการประสานกันขึ้นเองของนักดนตรีในขณะที่กำลังบรรเลง” ดุ๊ก เอลลิงตัน พูดไว้ว่า “แจ๊สก็คือดนตรีทั้งหมดรวมกัน” เอิร์ล ไฮนส์ กล่าวไว้ว่า มันคือ “ดนตรีเปลี่ยนรูป” เพลงบลูส์และแร็กไทม์ถูกผสมผสานจนกลมกลืนโดย บัดดี โบลเดน
ในปี  1910 แจ๊ส จึงเป็นคำที่ใช้เรียก ยุคนี้เรียก แจ๊สดั้งเดิม หรือ นิวออร์ลีนส์แจ๊ส
ในปี 1920 – 1930 การพัฒนา ดนตรีแจ๊สที่สืบสายมาจากนิวออร์ลีนส์ โดย เอาเครื่องดนตรีใหม่ ๆ เช่น แซ็กโซโฟนมาใช้รวมกับ คอร์เน็ต ทรัมเป็ต ศิลปินที่โด่งดัง  ได้แก่ เอลลา ฟิทซ์เจอรัลด์ , บิลลี ฮอลิเดย์ และหลุยส์ อาร์มสตรอง
ในปี 1940  ชาร์ลี เบิร์ด พาร์คเกอร์ นักแซ็กโซโฟน และ ดิซซี่ กิลเลสปี นักทรัมเป็ต เสนอแจ๊สแนวใหม่
ในปี 1950ไมล์ส เดวิส และ จอห์น โคลเทรน ใช้ฮาร์โมนีผสมผสาน กลายมาเป็น โมดัลแจ๊ส ส่วน ออร์เน็ต โคลแมน ได้นำเสนอดนตรีสายฟรีแจ๊ส
ในปี 1970 เกิดดนตรีแจ๊สอีกแนวที่เรียกว่า ฟิวชั่นโดยนำ เครื่องดนตรีจากแอฟริกา ลาตินอเมริกา หรืออินเดียมาผสมผสานกัน
แจ๊สยุคใหม่ ได้รับความนิยม ผสมแจ๊สเข้ากับป็อป หรือ  แจ๊ส โซล ฟังกี้ และฮิปฮอป  นอกจากนี้ยังมีการผสมผสานกับ เครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิคส์ กับเครื่องสังเคราะห์เสียง

Related posts: